چکیده
یکی از مسائل مهم الهیات بالمعنی‌لأخص اثبات وجود باری‌تعالی است. برهان وجودی (هستی‌شناختی) یکی از براهین اساسی در الهیات است که برای اثبات وجود حق‌تعالی با تکیه بر مفهوم «بزرگ‌ترین موجودی که بزرگ‌تر از آن قابل تصور نیست» یا «کامل‌ترین موجودی که کامل‌تر از آن قابل تصور نباشد»، برای اثبات خدا اقامه شده است. علامه جعفری به‌عنوان اندیشمندی مسلمان و ایرانی، در معرفت دینی، گرایش عقلی و شهرت بین‌المللی دارد و در میان متفکران غربی شناخته شده است. در مقابل علامه جوادی آملی بقیه‌السلف مکتب معرفتی فلسفی تهران و قم است؛ ازاین‌رو اهمیت فراوانی در مجامع علمی و فرهنگی دارد. بدین‌ترتیب بررسی دیدگاه این دو دانشمند درمورد این برهان، بسیار مهم است. مسئله پژوهش حاضر بیان دیدگاه این دو دانشور معظم با روش توصیفی ـ تحلیلی در برهان وجودی می‌باشد. برآیند تحقیق آن است که علامه جعفری معتقد است این برهان، جنبه عقلی و خاستگاه روایی دارد و آن را به‌عنوان برهان تام برای اثبات وجود می‌پذیرد، ولی در مقابل علامه جوادی آملی بر مبنای تمایز حملین با طرح نقد اساسی که عبارت‌اند از خلط میان حمل اولی ذاتی و حمل شایع و خلط میان مفهوم و مصداق، آن را به‌عنوان برهان نمی‌پذیرد.
)